Stres w pracy — 5 technik relaksacji, które nic nie kosztują

Nie wiem jak wy, ale u mnie w zeszłym miesiącu było tak, że codziennie wracałam do domu totalnie wykończona. Zaciskałam szczęki nawet w weekendy podczas oglądania serialu, nie mogłam zasnąć do drugiej w nocy, a serce waliło mi z byle powodu — kasjerka powiedziała dzień dobry za głośno i już mnie ścinało. Pamiętam jak siedziałam na łóżku we środę o trzeciej nad ranem, wpatrywałam się w sufit i myślałam sobie — tak dalej nie mogę, chyba zwariuję. Nie chcę iść do lekarza i brać znowu tabletek na uspokojenie, bo wiem gdzie to prowadzi. Musi być inny sposób. Zaczęłam szukać technik relaksacji, które nie wymagają kasy, subskrypcji ani biegania po drogich kursach w centrum miasta. Znalazłam pięć, które u mnie naprawdę działają.

Dlaczego stres w pracy tak nas wykańcza?

Moja przyjaciółka Asia, która jest psycholożką z dziesięcioletnim stażem, tłumaczyła mi to kiedyś przy kawie w kawiarni na rogu. Mówi, że organizm zwyczajnie nie rozróżnia stresu biurowego od prawdziwego zagrożenia. Kiedy szef na nas krzyczy za źle zrobiony raport, ciało reaguje tak, jakby goniło nas w lesie dzikie zwierzę. Serce przyspiesza, mięśnie się napinają, hormony szaleją w żyłach. Tyle że po kłótni nie uciekamy w krzaki, tylko siadamy z powrotem przy biurku i jedziemy dalej ze słuchawkami na uszach. Ciało nie ma okazji się rozładować i gotowe — mamy stres w pracy wrastający w kości na stałe.

Kiedy stres przestaje być normalny?

Każdy ma gorsze dni, to normalne i naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy napięcie jest codzienne, nie możemy spać nawet po winie, wszystko nas wkurza do szału i tracimy radość z rzeczy, które kiedyś naprawdę lubiliśmy. Jeśli tak jest u was od kilku tygodni, warto pogadać z kimś — z przyjacielem, psychologiem, lekarzem rodzinnym. Ja mówię o zwykłym napięciu dnia codziennego, a nie o czymś poważniejszym, co wymaga profesjonalnej pomocy.

Moje 5 sprawdzonych sposobów

Testowałam z dwadzieścia różnych metod, niektóre naprawdę dziwne. Te pięć zostało, bo po prostu działają i nie wymagają od człowieka gimnastyki ducha ani ciała:

• Oddech 4-7-8 — wdech przez nos na cztery, zatrzymanie na siedem, wydech ustami na osiem. Trzy powtórzenia i ciało jak nowe. Działa nawet w autobusie pod ostrymi spojrzeniami innych.
• Spacer bez telefonu — piętnaście minut wokół bloku, ręce luźno, wzrok na drzewa i chmury. Żadnej muzyki, żadnych podcastów. Tylko ja i miasto.
• Gorący prysznic na kark — po powrocie z pracy pięć minut ciepłej wody na kark i ramiona. Lepsze niż masaż za sto złotych u masażystki.
• Pisanie trzech rzeczy — co wieczór zapisuję na kartce trzy rzeczy, za które jestem wdzięczna. Brzmi głupio jak z poradnika, ale naprawdę zmienia perspektywę.
• Cisza przez dziesięć minut — bez telefonu, telewizora, rozmów. Siadam i nic nie robię. To najtrudniejsza technika, ale najbardziej skuteczna.

Które z technik działają najszybciej?

Oddech 4-7-8 u mnie działa w kilkadziesiąt sekund, serio. Jak czuję, że zaraz wybuchnę na kolegę z biurka obok, idę do toalety w pracy, zamykam oczy i oddycham. Dziesięć minut później wracam do biurka jak inna, spokojniejsza osoba. Gorący prysznic to klasyka wieczorna — nic nie rozluźnia karku i ramion tak, jak strumień ciepłej wody z prysznica. Techniki relaksacji działają tym lepiej, im częściej je stosujesz w ciągu dnia.

Co nie zadziałało u mnie

Medytacja z aplikacji — kosztuje pieniądze i męczyła mnie sztuczność głosu lektora, który brzmiał jak z teleskopu. Joga w domu z YouTube — za nudna, ziewałam już po pięciu minutach i zasypiałam na macie. Herbatki relaksujące — smaczne, ale efekt głównie placebo i zapach. Muzyka relaksacyjna z szumem morza — irytowała mnie po dziesięciu minutach. Każdy jest inny, więc może u was zadziała, ale ja się tego wszystkiego szybko pozbyłam z koszyka.

Jak wbudować relaks w codzienność?

Kluczem jest regularność, a nie długość sesji. Pięć minut dziennie robi więcej dobra niż godzina raz w tygodniu na siłę. Ja mam przypominajkę w kalendarzu o 18:00 — wtedy robię oddech 4-7-8 lub idę na spacer dookoła bloku. To mój sygnał, że dzień pracy się skończył i czas się przełączyć na tryb domowy. Relaksacja weszła mi w krew dopiero po trzech tygodniach, więc nie zrażajcie się, jak pierwsze dni będą trudne i nieprzyjemne.

Stres z pracy nigdy nie zniknie — praca to praca, nie ma co się oszukiwać. Da się jednak z nim żyć bez rozwalania zdrowia.